Zo juist las ik het onderstaande citaat in het boek Onuitputtelijk is de waarheid van Otto Duintjer:
“Dit waren een paar van de bevindingen waartoe mijn ‘zoektocht’me tot dusver gebracht heeft. Een individuele tocht , in de zin van onverwisselbaar. Maar waarschijnlijk ook een voorbeeld van hoe méér mensen nu en in de komende eeuw hun pad zullen vinden. Vertrekkend bij hun eigen wortels, ontmoetingen met stromingen in eigen en andere culturen, transformerende ervaringen, zelf nadenken, prakijken uitproberen, kritisch onderscheiden, telleurstellingen verwerken zonder zuur of bitter te worden, werken aan eigen purificatie. Waar je het ‘vandaan’ hebt wordt minder belangrijk dan wat je er mee ‘gedaan’ hebt, en dus dan: hoe je bent per situatie.”
Dit zie ik zo omdat ik zelf net drieeneenhalve maand vader ben: twee kersverse vaders zijn hier plunderaars. Het leger kijkt even de andere kant op en de vaders spannen zich in om hun kind(eren) een zo goed mogelijke start te geven in deze wereld. Wat zijn mensen toch lief! Of niet?
De NPS zond vandaag op NED3 het programma Bimbo’s en Burka’s uit. Centraal stonden een aantal hete hangijzers: Privacy boven veiligheid?, Dubbele nationaliteit?, Vrijheid van meningsuiting? En zo nog wat meer.
Het was -zoals wel vaker- een wirwar van verschillende benaderingen. Vooral de ethische benadering van deze issues werd belicht. De ethische benadering werd vaak ingewisseld voor politiek-juridische benaderingen.
Ik had stiekem gehoopt om de levensbeschouwelijke benadering wat meer te horen.
Wanneer is iets dan wel ‘levensbeschouwelijk’? Mijn aandacht werd in ieder geval geprikkeld over het onderwerp: in hoeverre is een paspoort een levensbeschouwelijk symbool (en niet een juridisch document). Wat maakt een symbool? Welke functie vervult het symbool? Met welke gevoelens hangt dit symbool samen? Leeft het symbool voor jou? Zo ja.. hoe?
Daar gaan we wat meer de diepte in hoe het Nederlanderschap beleefd wordt en hoe deze levensbeschouwelijke grondlaag verder uitwerkt in de samenleving.
Bekijk de uitzending ‘Bimbo’s en Burka’s’ van 27 jan. 2010 hier.
Mooi om te zien is ook de sketch van Theo Maassen over de symboliek van het Nederlands paspoort:
Deze dagopening is in feite een ritueel. Samen met de kinderen luister ik eerst naar de muziek en lezen we de songtekst mee. Daarna volgt een kort gesprek met de klas over de betekenis van deze song (muziek èn tekst). Daarna volgt het ritueel. Gedurende de tijd van het liedje gaat er een spiegel door de klas. Docent en leerlingen kijken in de spiegel terwijl deze rond gaat. De spiegel moet bij iedereen geweest zijn als de song bijna uitgespeeld is.
Daarna schrijven leerlingen in stilte hun ervaring op (een paar zinnen, enkele woorden, een tekening, een naam, etc.) en bedenken eventueel wat zij in hun leven willen/gaan veranderen.
